Hatırlamaların En Güzeli Allah'ı (c.c.) Anma

6-   Cabir (R.A.) Resûlüllah’ın şöyle buyurduğunu işittiğini söylemiştir:

“En yüce zikr “Lâ ilahe illallahu” dur. (Yani Allah’tan başka ibadete layık birisi yoktur.) En yüce dua ise “El-hamdü lillahi” dir. (Yani her çeşit hamd Allah’a mahsustur.)  (Tirmizî) 

7-   Ebu Muse el-Eş’arî (R.A.) Resûlüllah (S.A.V.)’ın şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: “Rabbini zikreden bir kimse ile O’nu zikretmeyen bir kimsenin misali diri ile ölü gibidir.”   (Buharî) 

8-   Ebu Musa (R.A.) şöyle anlatmıştır:Bir yolculuk esnasında Resûlüllah (S.A.V.) ile beraber idik. İnsanlar yüksek sesle “Allahü Ekber” demeye başladılar. Bunun üzerine Resûlüllah (S.A.V.) şöyle buyurdu: “Ey insanlar ! Orta bir yolu benimseyiniz. Siz ne sağıra ne de gaip olana dua etmemektesiniz. Aksine siz dinleyene ve yakın olana dua etmektesiniz ve O, daima sizinle beraberdir.”   (Müslim) 

9-   Ebu Hüreyre (R.A.) Resûlüllah (S.A.V.)’in şöyle buyurduğunu rivayet eder:

“Allah-ü tebareke ve Te’ala’nın her zaman dolaşmakta olan çok faziletli melekleri vardır. Onlar Allah’ın zikredildiği meclisleri araştırırlar. Allah’ın zikredildiği bir meclise geldikleri zaman o meclisteki insanlarla birlikte otururlar ve kanatlarıyla onları sararlar. Böylece birbirleriyle kanatlanarak o meclisteki insanlarla en yakın göğün arasını doldururlar.[1] İnsanlar dağılınca melekler yükselip semaya çekilirler. Allah azze ve celle onlardan daha iyi bildiği halde, onlara: “nereden geldiniz” diye sorar. Onlar da: “Yeryüzündeki kullarının yanından geldik. Onlar seni tesbih ederler. Seni yüceltirler. Senin birliğini anarlar. Seni överler ve sana yalvarırlar diye cevap verirler. Allah (C.C.) onlara tekrar kullarının neyi istediklerini sorar. Melekler de “Senin cennetini arzu ederler” diye cevap verirler. Allah da “Cennetimi gördüler mi ki? der. Melekler de: “Hayır ya Rabbî “ derler. Bunun üzerine Allah: “Eğer benim cennetimi görselerdi o zaman durumları ne olurdu? “ der. Melekler de “Kulların sana sığınırlar” derler. Allah: “Neden bana sığınırlar” ? diye sorar. Melekler de: “Ateşinden ya Rabbî” diyerek açıklama yaparlar. Allah yine: “Ateşimi gördüler mi ki” ? diye sorar. Melekler de: “Hayır” derler. Bunun üzerine Allah: “Eğer ateşimi görselerdi durumları ne olurdu”? der. Melekler: “Kulların senden bağışlamanı dilerler” derler. Bunun üzerine Allah: “Onları bağışladım. Benden her ne dilediyseler onlara verdim ve her neden bana sığındılarsa ondan onları korudum” der. Melekler de “Ya rabbî ! Aralarında çok günah işleyen şöyle bir kulun da vardır. O, oradan geçerken onların içine oturdu” derler. Bunun üzerine Allah: “Onu da bağışladım. Beni zikreden kullarımla birlikte oturan birisi de şanssız değildir” der.  (Müslim)

[1] Bu mecazi bir ifadedir ve Rablerini zikreden insanlar üzerinde Allah’ın rahmetine işaret etmektedir.